فرش بخشایش یکی از قدیمیترین و اصیلترین فرشهای منطقه هریس در استان آذربایجان شرقی است. روستای بخشایش در حدود ۶۰ کیلومتری شرق تبریز قرار دارد و از دیرباز یکی از مهمترین مراکز بافت فرش در منطقه هریس محسوب میشود. سابقه بافت فرش در این منطقه دستکم به اوایل قرن نوزدهم میلادی بازمیگردد و برخی پژوهشگران معتقدند که این هنر در بخشایش قدمتی بسیار بیشتر دارد.
فرشهای بخشایش به دلیل طراحیهای ساده اما قدرتمند، رنگبندی گرم و طبیعی و کیفیت بالای پشم، از محبوبترین فرشهای عشایری و روستایی ایران در بازارهای جهانی به شمار میروند و امروزه بهویژه در میان طراحان داخلی و مجموعهداران فرشهای آنتیک جایگاه ویژهای دارند.
یکی از ویژگیهای جالب فرشهای قدیمی بخشایش، وجود خطوط مورب کوتاه در پشت فرش است که در اصطلاح Lazy Lines نامیده میشوند. این خطوط نشان میدهند که بافت فرش توسط چند بافنده انجام شده یا در مراحل مختلف بافت، کار بهصورت مقطعی ادامه یافته است. این ویژگی امروزه یکی از نشانههای اصالت بسیاری از فرشهای آنتیک بخشایش به شمار میرود.
قدیمیترین نمونههای شناختهشده فرش بخشایش متعلق به حدود سال ۱۸۰۰ میلادی هستند. این فرشها عمدتاً دارای نقوش سراسری گلدار، زمینههای کرم یا زرد و با گره متقارن (ترکی) بافته میشدند.
در نیمه دوم قرن نوزدهم، با افزایش تقاضای اروپا و آمریکا برای فرشهای ایرانی، تاجران تبریز تولید فرش در روستاهای منطقه هریس از جمله بخشایش را گسترش دادند. در این دوره، فرشهای بزرگ پارچه با نقوش متنوع مانند هراتی، هارشنگ، میناخانی، گلحنایی، درختی و طرحهای هندسی تولید شدند.
حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، با رواج تولید فرشهای گوروان، بافت فرشهای اصیل بخشایش به تدریج کاهش یافت و نمونههای اصیل این منطقه امروزه جزو فرشهای آنتیک و ارزشمند ایران محسوب میشوند.

